01 november

Onbegrepen maakt onbemind?

Onbegrepen maakt onbemind?

Tijdens de scholingsavond ‘Verward of Onbegrepen’ vroegen we Lotte Doeven het hemd van het lijf. Lotte is SEH-hulpverpleegkundige RadboudUMC en vertelt over de scholingsavond en haar ervaring met verwarde personen op de SEH. Benieuwd naar wat ze als meest waardevol en leerzaam heeft ervaren?

 

Waarom ben je naar deze avond gekomen?

Op de spoedeisende hulp zien we vaak verwarde personen of mensen met een psychiatrische aandoening. Het vraagt om een bepaalde manier van benaderen en omgang, maar het is vrij uiteenlopend wat we zien. We zijn een slag verpleegkundigen dat daadkrachtig en oplossingsgericht is. Soms is het echter beter om even pas op de plaats te maken als we een patiënt opvangen die verward is of lijkt te zijn. Daarom denk ik dat er de meeste winst te behalen valt op dit gebied; hoe herkennen we gedrag beter, kunnen we de samenwerking met en de ervaring van de patiënt verbeteren? Het ligt bij ons om daarin vaardig te worden.

 

… wat vond je het meest leerzaam aan de avond?

De statistieken over de meldingen. Er zijn blijkbaar niet méér mensen met een psychiatrische aandoening, wel méér meldingen. De filmpjes waren heel beeldend en lieten goed zien hoe de patiënt met een psychiatrische aandoening onbegrepen wordt in de maatschappij. Er is veel onbegrip en onmacht door gebrek aan inzicht. De twee dames die kwamen vertellen over hun eigen ervaringen vond ik enorm dapper en ook dat gaf veel inzichten.  We hebben meer scholing nodig in herkenning van gedrag en omgang. Onbegrepen maakt onbemind?

 

… wat vertel je over deze avond aan je collega’s?

Dat het de moeite waard was. Deze patiëntencategorie verdient geduld en empathie.

En een groep waar we veel mee te maken hebben. Begrip voor de mens achter de psychiatrische aandoening of het gedrag, vond ik een boodschap die heel duidelijk naar voren kwam tijdens het vertellen vanuit de praktijkervaringen.

 

Hoe kan het werk met verwarde personen binnen de acute keten verbeteren?

Binnen de keten gaat het nu vaak veel te traag voor wat passend is bij de hulpvraag. Ook worden patiënten soms doorgeschoven omdat hulpverleners zich er geen raad mee weten, is mijn ervaring. En dat frustreert zowel de patiënten als de hulpverleners. Efficiëntere communicatie over hulpverlening aan deze patiënten is enorm waardevol. Zo pakken we de zorg op waar het nodig is.